Rock

Okładkę w całości, wypełnia twarz piosenkarza. Zdjęcie jest kolorowe, a Bruce zwraca się nieco w lewą stronę. Nie patrzy na nas, głowę wspiera na prawej dłoni. Jej kciuk umieścił na policzku, a wyprostowanymi palcami zdaje się pocierać poziomo usta. Na zdjęciu palce zasłaniają połowę warg. Artysta jest poważny, ma wąsy i brodę, prosty nos, ciemne oczy, a na czole rysują się zmarszczki. Wyglądają na oznakę, może niezbyt głębokiego, zamyślenia czy frasunku piosenkarza.

Bruce Springsteen

Ta płyta to dopiero początek kariery Bossa, to zaledwie drugi album w jego
dyskografii. Pierwszy, przyjęty ciepło przez krytykę, ale nie porywający
publiczności, sprzedał się w nakładzie zaledwie 25 tysięcy egzemplarzy, co w
tamtych latach było bardzo skromnym wynikiem. Sytuacja ta na szczęście nie
zastopowała Bossa. „The wild, the Innocent and the e street shuffle” pojawiła
się na rynku zaledwie 8 miesięcy po debiucie. I okazała się płytą znacznie
dojrzalszą, bogatszą w aranżacje, śmiało wykorzystującą możliwości nie tylko
gitary, ale i organów czy saksofonu.

Autorzy: Robert i Karola Więckowscy
Przejdź do:1973 | Przejdź do:Bruce Springsteen | Przejdź do:Pop | Przejdź do:Rock |
Okładka Płyty Bruce'a Springsteena to zdjęcie samego artysty. Stoi w samym centrum obwoluty i jest widoczny od pasa w górę. Ma na sobie białą koszulkę i czarną, prostą, wyraźnie rock and roll’ową skórzaną kurtkę. Jest rozpięta, ma podniesiony kołnierz, a Boss trzyma ręce w jej kieszeniach. Springsteen stoi wyprostowany, przodem do nas. Ma raczej krótkie, zmierzwione włosy, patrzy na wprost i jest poważny. Pasuje do punkowej stylistyki, choć nie przyjmuje jej najbardziej radykalnego image. Boss opiera się lewym bokiem o framugę lub ścianę. W tle, za nim, rysują się okno lub szklane drzwi przesłonięte jasną żaluzją, a na ścianie, o którą wspiera się artysta, wisi jasna tapeta w kwiatowe wzory.

Bruce Springsteen

Smutna to płyta, wyraźnie przesiąknięta już rodzącym się i zdobywającym coraz większą popularność punkiem. Boss nagrywając ten album jest już gwiazdą, taką pozycję zapewniła mu „Born to run”, ale nie odcina kuponów od poprzedniego wydawnictwa. „Darkness on the Edge of Town” różni się znacznie od swej poprzedniczki, a Springsteen zdaje się dawać znak, że rola gwiazdy niekoniecznie mu odpowiada. I koncertuje, koncertuje i coraz śmielej włącza się aktywnie w różne, ważne akcje społeczne.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy
Przejdź do:1978 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Bruce Springsteen | Przejdź do:Rock |
Tło okładki jest białe. Na nim znalazło się pięć czerwonych róż w pełnym rozkwicie, pokazanych z góry. Jeden z kwiatów umieszczony jest na środku, pozostałe cztery rozmieszczone są w rogach.

Red Hot Chili Peppers

Pierwsze spojrzenie na okładkę „Blood Sugar Sex Magik” przywodzi na myśl skojarzenie z tatuażem i jest to skojarzenie jak najbardziej słuszne. Do współpracy przy okładkowej grafice zaproszono duńskiego tatuażystę Henka Schiffmachera, znanego też pod pseudonimem Hanky Panky, który wykonał część rysunków. Natomiast zdjęcia i całą koncepcję graficzną opracował Gus Van Sant.

Autorka: Pola Zygmunt
Przejdź do:1991 | Przejdź do:Pop | Przejdź do:Rock |
Okładka płyty zdaje się nawiązywać do jednej z pięciu nowych piosenek. Wypełniona jest czerwienią. Dolny, lewy róg został zarezerwowany dla nazwy zespołu i tytułu płyty oraz informacji o reedycji. Wszystko jest umieszczone w jednej kolumnie. Na jej górze znalazła się nazwa zespołu Organek. Jest napisana wersalikami i sprawia wrażenie, jakby została nadrukowana na okładkę. Co ważne, nazwa ma w sobie jeden szczególny znak, pierwsze O jest ukośnie przekreślone. Napis „Niemiłość” kojarzy się za to z niezbyt starannym, ale czytelnym pismem odręcznym. Tytuł też został przekreślony. Pod nim widnieje - znowu jakby nadrukowane - słowo „reedycja”. Tytuł i informacja o wznowieniu płyty znalazły się w ramce, nazwa zespołu jest umieszczona ponad nią.

Organek

„Czarna Madonna – reedycja” była pewnym zaskoczeniem. W czasie, gdy wielu fanów spodziewało się raczej nowej płyty, zespół zdecydował się wydać wznowienie znanego już i obsypanego platyną albumu. Dodał jednak do pierwotnej wersji drugi krążek i to właśnie na nim umieścił nowe piosenki. Nowe, ale niezupełnie. Trzy z nich były już od lat znane z koncertów – chodzi o „Wędrówką życie jest człowieka” i „Jestem niczyj” z tekstami Edwarda Stachury oraz o nieformalny hymn Piwnicy pod Baranami „Ta nasza młodość”. Dwa pozostałe utwory – „Niemiłość” i  „Ride on time” – zostały, jak się okazało, przygotowane właśnie w czasie pracy nad pierwszym wydaniem „Czarnej Madonny”. W 2016 roku nie pasowały do pozostałych piosenek, niezbędny okazał się, wydany niemal 3 lata później, dodatkowy krążek. A reedycja, podobnie jak pierwsza „Czarna Madonna”, pokryła się platyną.
Przejdź do:Czarna Madonna | Przejdź do:polska muzyka | Przejdź do:Rock | Przejdź do:Tomasz Organek |