Rock

Okładka płyty Aerosmith. W centrum obwoluty widnieją kamienne bloki przywodzące na myśl słynne, angielskie Stone Henge. Budowle są dwie. Większa z nich to dwa kamienne bloki, na których leży trzeci. Druga figura przedstawia kamienny blok oparty o inne, stojące. Obie figury są dosyć blisko siebie, oprócz tych konstrukcji na przedstawiającym je zdjęciu nie ma nic innego. Za kamiennymi figurami i ponad nimi rozciąga się coś, jakby niebo. Na dole jest niemal białe, potem, nieco wyżej przechodzi w błękit, by na samej górze zapaść w granat.

Aerosmith 

Uzależnienia od tego, co było wówczas dostępne i modne,  roszady personalne, kłótnie pomiędzy muzykami – w takiej aurze Aerosmith wchodził w lata 80-te XX wieku. Zespół istniał, ale nie spieszył się z wydaniem kolejnej płyty. Wreszcie nadszedł rok 1982 i na rynku pojawiła się „Rock in a Hard Place”. Pojawiła się i dała cień nadziei, która dosyć szybko zgasła. Aerosmith nie zaprezentował nic nowego, nic przebojowego. Muzycy  grali ciężej, niż kiedyś, ale nie było w tym iskry, jakiejś prawdy, radości z tworzenia muzyki. Album okazał się bardzo przeciętny, ale pozwolił zespołowi przetrwać, co w przyszłości przyniosło znakomite efekty. W następnej dekadzie w muzyce Aerosmith Znowu pojawiła się przebojowość, znowu zespół zasypał świat znakomitymi dźwiękami hard rocka, Ale na  to, w 1982 roku, trzeba było jeszcze długo czekać.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy
Przejdź do:1982 | Przejdź do:Rock |
Okładka płyty Aerosmith. Okładka ma gładkie, brązowe tło, na środku którego znalazła się kwadratowa grafika. To fragment strychu. Ma on podłogę pokrytą deskami, na których leży pościągany dywan. Z tyłu, pod drewnianą ścianą, stoi otwarta, drewniana skrzynia. Ma podniesione wieko, a ze środka wystają różne zabawki.

Aerosmith

Dla wielu ta właśnie płyta jest szczytowym osiągnięciem amerykańskich hard rockmenów. Inni starają się polemizować z taką opinią; trochę ją podważają, ale przyznają jednocześnie, że albumu słucha się z dużą przyjemnością. I tak rzeczywiście jest, nieco bardziej ugładzona, w porównaniu z poprzedniczkami, zawiera jednak naprawdę dużo mocnego, rockowego grania. A dwie piosenki „Walk this way” i „Sweet emotion” nie tylko zawładnęły listami przebojów w tamtym czasie, ale do dziś stanowią obowiązkowe punkty koncertów Aerosmith.

Autorzy: Roberto I Karola Więckowscy
Przejdź do:1975 | Przejdź do:Rock |
Okładka płyty The Clash Combat Rock. Okładkę wypełnia zdjęcie zespołu. Na samym przodzie kuca trzech członków zespołu. Są to od lewej basista Paul Simonon, perkusista Topper Headon i lider kapeli, wokalista i gitarzysta Joe Strummer. Wszyscy są widoczni od pasa w górę, są bardzo blisko siebie, trochę się o siebie opierają. Wszyscy mają krótkie, ciemne, postawione do góry lub mocno zmierzwione włosy. Będący po prawej stronie Joe Strummer ma za ucho wsadzony nie zapalony papieros, a w lewej ręce trzyma drugi, też nie zapalony. Na palcach ma sygnety. Za trójką z przodu stoi czwarty muzyk The Clash. To gitarzysta i wokalista Mick Jones.

The Clash

Są legendą punk rocka i w zasadzie każdy ich album, poza ostatnim, jest naprawdę wart uwagi. „Combat
Rock” to przedostatnie studyjne wydawnictwo Brytyjczyków i przez wielu fanów to właśnie ta płyta jest
uważana za pożegnanie zespołu z muzyką. Po niej już nic ważnego się nie zdarzyło, a i The Clash już
nie istniał w swym najlepszym, legendarnym składzie. The Clash grają na „Combat Rock” punk rocka, ale
nie zostawiają też wątpliwości, że przebyli długą drogę, że ich muzyczne postrzeganie świata jest już
dalekie od prostoty, oczywistości najczęstszych riffów tego gatunku. Można więc tu znaleźć między
innymi reggae, ska i nową falę. Tematycznie album nawiązuje do wojny w Wietnamie i post wojennego
porządku świata, a o wielkości albumu i The Clash z początku lat 80-tych XX wieku stanowili Joe
Strummer, Mick Jones, Paul Simonon i Topper Headon.
Przejdź do:Rock | Przejdź do:The Clash |
Okładka płyty George'a Thorogood'a. Artysta jest ukazany bokiem, zdjęcie Przedstawia lewy profil twarzy artysty. Patrzy on w prawą stronę, ma duże lekko otwarte usta, jakby wydawał jakiś dźwięk. Jego oczy wydają się lekko uśmiechnięte. Jest gładko ogolony, a ciemne, dłuższe włosy opadają grzywką na twarz i lekko zakrywają z tyłu szyję. Thorogood ma na sobie zapiętą, skórzaną kurtkę. Jest ona czarna, ma kołnierz, a spod kurtki wystaje brzeg brązowego swetra

George Thorogood and the Destroyers 

„Move it On Over” to była dopiero druga płyta w karierze George’a Thorogooda i jego Niszczycieli. I, nie szukając recenzji z tamtych lat, można przyjąć z niemal całkowitą pewnością, że spotkała się ona z entuzjazmem tych, którzy po prostu lubią szybkie, nieskrępowane, trochę łobuzerskie i zdecydowanie pełne energii granie z pogranicza rocka, bluesa, boogie i nawet country. Czysty Thoroogood. Dzisiaj ta płyta wciąż kusi i zachwyca i jeśli lubi się Thoroogooda to po prostu trzeba, przynajmniej od czasu do czasu, pobujać się w rytm jego muzyki z „Move it On Over”. 
Przejdź do:1978 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Rock |