Przejdź do treści
Wielkość czcionki: Kontrast:
  • Aktualności
  • Okładki
  • Teledyski
  • Koncerty
  • Podcasty
  • O projekcie
  • Kontakt
Wybierz kategorię wyszukiwania klawiszami strzałek, przejdź do pozostałych filtrów tabem:

Rock

Okładka Foo Fighters ma kolor sepiowo-miedziany. na tym jednolitym tle znajduje się metalowy rewolwer/ pistolet, trochę kojarzy się z bronią z bajek, trochę sprawia wrażenie wykonanego własnoręcznie przez domorosłego rusznikarza. Jest skierowany lufą w prawo stronę i pokazany z boku. Wygląda jakby był zrobiony z metalowych, przygotowywanych w domu części. Lufa jest bardzo cienka, ale na końcu wyraźnie się rozszerza, rączka jest prostokątna i lekko zaokrąglona, a osłonka na spust wydaje się dosyć masywna. Cyngiel jest zresztą na dole w nią lekko zanurzony, porusza się jakby w prowadnicy. Pistolet jest całkiem spory i umieszczony na środku okładki. nad nim ciągnie się na całą szerokość obwoluty napis wykonany drukowanymi literami Foo Fighters. Litery mają kolor brązowy.

Foo Fighters

Od tej płyty wszystko się zaczęło, to znakomity, dla wielu fanów do dziś najlepszy z możliwych, początek  historii jednej z najpopularniejszych amerykańskich kapel rockowych. Dla tych, którzy nie interesują się muzyką lub samym Foo Fighters aż tak bardzo, zwykle niespodzianką jest informacja, że w chwili, gdy płyta była nagrywana i nawet, gdy pojawiała się na rynku, zespół jeszcze nie istniał. Wszystkie utwory skomponował, do wszystkich napisał teksty, w prawie wszystkich zagrał samodzielnie na wszystkich instrumentach jeden tylko człowiek – pomysłodawca i założyciel projektu Dave Grohl.


Przejdź do:1995 | Przejdź do:Foo Fighters | Przejdź do:Rock |
Okładka albumu Foo Fighters jest prosta, nie ma na niej wielu kolorów, ale i tak przyciąOkładka płyty Foo Fighters. Na szarym tle widnieje coś, jakby rakieta, a może bomba czy torpeda. Zdaje się skierowana w dół, gdyby ruszyła, pikowałaby z ogromną prędkością. Rakieta jest owalna, podłużna, złożona jakby z 2 części, a najbardziej charakterystyczna jest dolna część zbudowana z przezroczystego szkła, w którym wszystko prześwituje. Widoczne są szare metalowe pręty, druty, ostatecznie nieodparcie kojarzy się to z żarówką. Górna część jest metalowa lub plastikowa, trudno powiedzieć.  Na pewno jest pomalowana na czarno, po lewej stronie od bomby widnieją rozpisane na 5 wersów nazwa zespołu i tytuł płyty, kolejne człony są umieszczone jeden pod drugim. Najwyżej jest pierwszy człon nazwy grupy, czyli „Foo”, pod spodem „Fighters”, pod nim „Echoes, silence”, a najniżej dokończenie tytułu, czyli „patience and Grace”. Cały napis jest czarny tylko "and" ma pomarańczowy kolor. I

Foo Fighters 

„Echoes, Silence, Patience & Grace” okryła się złotem i platyną w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie i w Wielkiej Brytanii, ale od krytyków nie otrzymała najwyższych not. Wszyscy podkreślali, że wydawnictwo jest porządne, równe, ale że nie przynosi przełomu w twórczości grupy. Osttatecznie jednak płyta doczekała się uznania ze strony branży. Została uznana za najlepszy album rockowy 2007 roku, a Foo Fighters zostali za nią uhonorowani nagrodą Grammy.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy


Przejdź do:2007 | Przejdź do:Foo Fighters | Przejdź do:Rock |

STUDIO ROCK’AD’ROLL 11- Podcasty o muzyce bez barier – Nika Grann

STUDIO ROCK’AD’ROLL – Podcasty o muzyce bez barier to podcasty nagrane w ramach projektu ROCK’AD’ROLL realizowanego przez Fundację Kultury bez Barier. W cyklu rozmów odnajdziecie m.in wątki dotyczące udostępniania muzyki osobom g/Głuchym i niewidomym, ale nie tylko. Rozmowy prowadzi Roberto Więckowski – Wiceprezes FKBB i wielki fan muzyki. W jedenastym odcinku Roberto rozmawia z Niką […]


Przejdź do:Nika Grann | Przejdź do:polska muzyka | Przejdź do:Pop | Przejdź do:Rock |

Lynyrd Skynyrd

Na okładce znalazło się kolorowe zdjęcie grupy w składzie, który wówczas był tym obowiązującym. Zespół jest na chodniku przy niewielkiej ulicy, muzycy stoją i siedzą przed  jakąś sklepową wystawą. Niektórzy zasiedli wprost na parapecie. Są zdecydowanie w centrum zdjęcia, zajmują większą jego część. Wszyscy mają długie włosy, spodnie dzwony i kolorowe koszulki, koszule, bluzy, amerykańscy hipisi. Patrzą w stronę aparatu, są wyluzowani, ale niekoniecznie uśmiechnięci. Po prawej stronie od nich widoczna jest ulica, jedzie nią niezbyt wyraźnie utrwalony na zdjęciu samochód. Po drugiej stronie ulicy stoi jakiś niezbyt wysoki budynek, a nad ulicą ciągną się kable wysokiego napięcia.

Autorzy: Raoberto i Karola Więckowscy


Przejdź do:1973 | Przejdź do:Lynyrd Skynyrd | Przejdź do:Rock |
  • Przejdź do poprzedniej strony← Poprzednie
  • Przejdź do strony numer: 1
  • …
  • Przejdź do strony numer: 5
  • Przejdź do strony numer: 6
  • Przejdź do strony numer: 7
  • Przejdź do strony numer: 8
  • Przejdź do strony numer: 9
  • Przejdź do strony numer: 10
  • Przejdź do strony numer: 11
  • …
  • Przejdź do strony numer: 13
  • Przejdź do następnej stronyNastępne →

Fundacja kultury bez barier

Adres do korespondencji

ul. Batalionów Chłopskich 76/70
01-308 Warszawa


– Przejdź do strony Rock AD Roll na Facebooku. Otwiera się w nowym oknie
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Zadanie publiczne sfinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego



Mazowsze serce polski
  • Mapa Strony
  • Polityka prywatności
  • RODO
  • Deklaracja dostępności

© 2026 Fundacja Kultury bez Barier. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.