Rock

O takim debiucie, jaki stał się udziałem Creed,  marzą chyba wszyscy muzycy świata. Wystarczyła jedna płyta, by wspiąć się na szczyty rockowego uniwersum, by zyskać sławę, nagrody, pieniądze. Ta płyta to właśnie „My own prison”. To ona zdefiniowała brzmienie postgrunge’u, to ona sprawiła, że Creed stał się punktem odniesienia dla wielu kapel rozgrzewających gitary w okolicach hard rocka. Jest na niej wszystko, co w twórczości Creed najlepsze – dobre teksty, które mimo chrześcijańskiego przesłania prawie nikomu nie przeszkadzały, melodyjne utwory,  odpowiednio ciężko brzmiące instrumenty i charakterystyczny, głęboki głos Scotta  Scappa
Autorzy : Karola i Roberto Więckowscy

Jest zupełnie inna od wszystkich pozostałych płyt Bossa, nagranych od początku jego kariery do dzisiaj, do roku 2026. Inna i nieziemsko przepiękna, choć przygniatająco smutna i oszczędna, wręcz ascetyczna. Na płycie słychać tylko jednego muzyka, właśnie Bruce’a Springsteena. To on śpiewa i tylko on gra, a wszystkie towarzyszące mu instrumenty to gitara akustyczna, harmonijka ustna, mandolina, tamburyno. Wystarcza, by zahipnotyzować słuchacza i nie dać mu odejść, aż do ostatniego dźwięku.
Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Od tego albumu zaczęła się historia Bad Religion. To był debiut, album został wydany dwa lata po założeniu zespołu i przesądził ostatecznie, że kalifornijska kapela znalazła się w gronie najważniejszych zespołów punckrocka. Gdyby bowiem nie „How could hell be any worse?” nie wiadomo, jak potoczyła by się historia Bad Religion. Następna płyta była tak inna, tak bardzo inna, że fani wytrwali przy Bad religion tylko z uwagi na debiutancki krążek. A ten otworzył świat szybkich riffów, mocnych tekstów, zwariowanej perkusji i totalnej, punckowej niezgody na American dream.  
Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy