Rock – Strona 3 – Rock Ad Roll

Kult

Najlepszy album w historii Kultu – to zdanie pojawia się zdecydowanie najczęściej, gdy ktoś podejmuje rozmowę o dokonaniach Kazika Staszewskiego i jego zespołu. I chyba zgadzamy się z tym zdaniem, choć mamy i inne płyty Kultu, do których wracamy często i za każdym razem z dużą przyjemnością. Ale mówmy o „Spokojnie”. Wydany pod koniec walącego się PRL-u jest, jak przystało na Kazika, mocno osadzony w tej właśnie chwili. Jednocześnie jest niezwykle uniwersalny, poetycki, pasujący do każdego czasu, także do roku 2026 (kiedy powstaje nasza opowieść). I przynosi jedne z najważniejszych, najbardziej znanych piosenek zespołu, takie jak Arahja”, „Do Ani” (wcześniej wydane na singlu), czy „Tan”.
Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Przejdź do:1988 | Przejdź do:polska muzyka | Przejdź do:Rock |

Foo Fighters

„In Your Honor” to płyta, którą muzycy zebrani przez Dave’a Grohla świętowali 10-lecie istnienia pod szyldem Foo Fighters. Sam Dave, jeszcze przed ukazaniem się albumu, mówił, że to bardzo dobre piosenki. I miał rację, ten album jest zdecydowanie jednym z naszych ulubionych z oferty FF. Wydawnictwo jest też ciekawie pomyślane kompozycyjnie, składa się z dwóch płyt. Pierwsza to spora dawka czadowego rocka, druga to akustyczne ballady. Jednej i drugiej słucha się znakomicie i w zależności od nastroju można wybrać tę, na którą akurat mamy ochotę. Co ważne, Foo Fighters podsumowuje, a może świętuje pierwszą dziesiątkę istnienia, ale były pałker Nirvany sięga też dalej, do grania w tamtym właśnie zespole. Wraca symbolicznie do zmarłego kolegi, do Curta Cobaine;a. To o nim jest „Friend of a friend”, a sam Grohl, nawet jeśli sławą nie przebija jeszcze Cobaine’a, to muzycznie zrobił już dużo, dużo więcej.
Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Przejdź do:2005 | Przejdź do:Rock |

Faith No More

„Introduce yourself” to drugi album Faith No More. Płyta, powszechnie uznawana za dojrzalszą od debiutu, potwierdziła klasę kalifornijczyków. Mocne, ciężkie, zabarwione funkiem granie i dobre teksty – zgadzało się wszystko i wiele wskazywało na to, że skład grupy ustabilizował się i pozostanie niezmienny. Stało się jednak inaczej, ten album to pożegnanie z FNM wokalisty Chucka Mosley;a. Już za dwa lata, na kolejnym wydawnictwie, frontmanem kapeli będzie Mike Patton, a Faith No More wejdzie w najlepszy okres swej działalności. Nie oznacza to jednak, że „Introduce yourself” jest płytą nienajlepszą. Wprost przeciwnie, albumowi trudno jest cokolwiek zarzucić, zgadza się na nim wszystko i wciąż z dużą przyjemnością go słuchamy, przypominając sobie czasy sprzed Mike’a Pattona. A od Chucka Mosley’;a ciągle zasysamy frazy, które nas poruszają.
Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy

Przejdź do:1987 | Przejdź do:Metal | Przejdź do:Rock |

Okładka płyty R.E.M. Automatic for the People Na okładce jest wielka ciemna sześcioramienna metalowa gwiazda

R. E. M.

Najlepsza w dyskografii? Na takie pytania trudno się odpowiada, ale tym razem pozytywna odpowiedź nie będzie aż tak obarczona niebezpieczeństwem popełnienia błędu. „Automatic for the people” jest bez wątpienia znakomita, zjawiskowa, a dla nas chyba rzeczywiście najlepsza. I nie tylko dla nas, płyta rozeszła się w nakładzie ponad 18 milionów egzemplarzy na całym świecie, w Wielkiej Brytanii okryła się siedmiokrotną platyną, w Stanach Zjednoczonych, czterokrotną. Ale nie o nagrody tutaj chodzi, tylko o zachwyt fana. Album to prawie 50-minut muzyki, która wciąga, wycisza, skłania do refleksji, a przy okazji porywa i nie puszcza aż do końca. Do ostatniej nuty. Płyta jest chyba najspokojniejsza w dorobku R. E. M., zahacza miejscami o pop i jest stosunkowo daleka od gitarowego grania, z którego słynęli muzycy z Athens do roku 1992 i do którego de facto powrócili po „Automatic”. A jednak to właśnie na tym albumie rozbłyśli najbardziej.
Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy

Przejdź do:1992 | Przejdź do:poprock | Przejdź do:Rock |