1982

Jest zupełnie inna od wszystkich pozostałych płyt Bossa, nagranych od początku jego kariery do dzisiaj, do roku 2026. Inna i nieziemsko przepiękna, choć przygniatająco smutna i oszczędna, wręcz ascetyczna. Na płycie słychać tylko jednego muzyka, właśnie Bruce’a Springsteena. To on śpiewa i tylko on gra, a wszystkie towarzyszące mu instrumenty to gitara akustyczna, harmonijka ustna, mandolina, tamburyno. Wystarcza, by zahipnotyzować słuchacza i nie dać mu odejść, aż do ostatniego dźwięku.
Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Od tego albumu zaczęła się historia Bad Religion. To był debiut, album został wydany dwa lata po założeniu zespołu i przesądził ostatecznie, że kalifornijska kapela znalazła się w gronie najważniejszych zespołów punckrocka. Gdyby bowiem nie „How could hell be any worse?” nie wiadomo, jak potoczyła by się historia Bad Religion. Następna płyta była tak inna, tak bardzo inna, że fani wytrwali przy Bad religion tylko z uwagi na debiutancki krążek. A ten otworzył świat szybkich riffów, mocnych tekstów, zwariowanej perkusji i totalnej, punckowej niezgody na American dream.  
Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy

Uzależnienia od tego, co było wówczas dostępne i modne,  roszady personalne, kłótnie pomiędzy muzykami – w takiej aurze Aerosmith wchodził w lata 80-te XX wieku. Zespół istniał, ale nie spieszył się z wydaniem kolejnej płyty. Wreszcie nadszedł rok 1982 i na rynku pojawiła się „Rock in a Hard Place”. Pojawiła się i dała cień nadziei, która dosyć szybko zgasła. Aerosmith nie zaprezentował nic nowego, nic przebojowego. Muzycy  grali ciężej, niż kiedyś, ale nie było w tym iskry, jakiejś prawdy, radości z tworzenia muzyki. Album okazał się bardzo przeciętny, ale pozwolił zespołowi przetrwać, co w przyszłości przyniosło znakomite efekty. W następnej dekadzie w muzyce Aerosmith Znowu pojawiła się przebojowość, znowu zespół zasypał świat znakomitymi dźwiękami hard rocka, Ale na  to, w 1982 roku, trzeba było jeszcze długo czekać.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy