Przejdź do treści
Wielkość czcionki: Kontrast:
  • Aktualności
  • Okładki
  • Teledyski
  • Koncerty
  • Podcasty
  • O projekcie
  • Kontakt
Wybierz kategorię wyszukiwania klawiszami strzałek, przejdź do pozostałych filtrów tabem:

polska muzyka

Okładka płyty zdaje się nawiązywać do jednej z pięciu nowych piosenek. Wypełniona jest czerwienią. Dolny, lewy róg został zarezerwowany dla nazwy zespołu i tytułu płyty oraz informacji o reedycji. Wszystko jest umieszczone w jednej kolumnie. Na jej górze znalazła się nazwa zespołu Organek. Jest napisana wersalikami i sprawia wrażenie, jakby została nadrukowana na okładkę. Co ważne, nazwa ma w sobie jeden szczególny znak, pierwsze O jest ukośnie przekreślone. Napis „Niemiłość” kojarzy się za to z niezbyt starannym, ale czytelnym pismem odręcznym. Tytuł też został przekreślony. Pod nim widnieje - znowu jakby nadrukowane - słowo „reedycja”. Tytuł i informacja o wznowieniu płyty znalazły się w ramce, nazwa zespołu jest umieszczona ponad nią.

Organek

„Czarna Madonna – reedycja” była pewnym zaskoczeniem. W czasie, gdy wielu fanów spodziewało się raczej nowej płyty, zespół zdecydował się wydać wznowienie znanego już i obsypanego platyną albumu. Dodał jednak do pierwotnej wersji drugi krążek i to właśnie na nim umieścił nowe piosenki. Nowe, ale niezupełnie. Trzy z nich były już od lat znane z koncertów – chodzi o „Wędrówką życie jest człowieka” i „Jestem niczyj” z tekstami Edwarda Stachury oraz o nieformalny hymn Piwnicy pod Baranami „Ta nasza młodość”. Dwa pozostałe utwory – „Niemiłość” i  „Ride on time” – zostały, jak się okazało, przygotowane właśnie w czasie pracy nad pierwszym wydaniem „Czarnej Madonny”. W 2016 roku nie pasowały do pozostałych piosenek, niezbędny okazał się, wydany niemal 3 lata później, dodatkowy krążek. A reedycja, podobnie jak pierwsza „Czarna Madonna”, pokryła się platyną.


Przejdź do:Czarna Madonna | Przejdź do:polska muzyka | Przejdź do:Rock | Przejdź do:Tomasz Organek |
Okładkę wypełniają portrety dwóch osób. Na pierwszym planie znajduje się kobieta, to do niej w większości należy ta przestrzeń. Za kobietą, nieco w głębi i u góry, widoczny jest portret mężczyzny. Od razu widać też, że coś z tym portretem jest nie tak. 

Hey

Okładkę wypełniają portrety dwóch osób. Na pierwszym planie znajduje się kobieta, to do niej w większości należy ta przestrzeń. Za kobietą, nieco w głębi i u góry, widoczny jest portret mężczyzny. Od razu widać też, że coś z tym portretem jest nie tak. 

Kobieta to Katarzyna Nosowska, wokalistka Hey. Jej twarz nie mieści się w kadrze, część głowy, oka i policzka wychodzi poza lewą krawędź. Nosowska ma krótkie jaskrawoczerwone włosy, jaskrawozielone oczy, jasne brwi, jasną cerę i delikatnie pomalowane, bladoróżowe usta. Głowę pochyla lekko, a wzrok kieruje nieco w prawo, jakby chciała zerknąć na widniejącego za nią mężczyznę.


Przejdź do:? | Przejdź do:Hey | Przejdź do:polska muzyka | Przejdź do:Pop |
Na szarym tle w centralnym punkcie znajduje się kosmonauta. Jego strój jest nieco ciemniejszego odcienia szarości, lekko wpadający w czerń. W prawym dolnym rogu leży przewrócone krzesło. Prawdopodobnie to z niego została poderwana postać. 

Happysad

Ciało obce to siódmy album Happysad, nagrany w 2016 roku, a wydany w roku 2017. Płyta była nagrywana w ponad stuletniej stodole, w miejscowości Nowe Kawkowo. Zespół, ponownie pod okiem producenta, Marcina Borsa, nagrał jedenaście piosenek, po raz pierwszy w historii w sześcioosobowym składzie. Teledyski, które powstały do piosenek z albumu, w większości odwołują się w warstwie wizualnej właśnie do stuletniej stodoły, a więc do miejsca, w którym był rejestrowany materiał.


Przejdź do:2017 | Przejdź do:ciałoobce | Przejdź do:Happysad | Przejdź do:polska muzyka |
Okładka jest trzyczęściowa, ma bowiem rozkładaną tylną obwolutę. Na każdej części jest zdjęcie grupowe członków zespołu. Z przodu okładki muzycy są dosłownie zapuszkowani. Ich fotografia znalazła się bowiem w środku puszki z konserwą. Puszka jest otwarta, wieczko jest odchylone i wygięte do góry, wgląd do środka nie jest więc utrudniony. Fotografia muzyków znajduje się na różowym tle, a na boku puszki widnieje tytuł albumu 70a.

Breakout

Wydanie drugiego albumu Breakoutu przypadło na okres chwilowych kłopotów zespołu, któremu, w realiach Polski Ludowej, zarzucano zbyt prozachodni styl. Był to jednocześnie czas zmian w składzie grupy, poszukiwania artystycznej drogi i eksperymentów. Na drugiej płycie zagrali: Tadeusz Nalepa, Mira Kubasińska, Józef Skrzek, Józef Hajdasz oraz gościnnie Włodzimierz Nahorny.
Autor: Andrzej Zugaj


Przejdź do:1970 | Przejdź do:polska muzyka |
  • Przejdź do poprzedniej strony← Poprzednie
  • Przejdź do strony numer: 1
  • …
  • Przejdź do strony numer: 11
  • Przejdź do strony numer: 12
  • Przejdź do strony numer: 13
  • Przejdź do strony numer: 14
  • Przejdź do strony numer: 15
  • Przejdź do strony numer: 16
  • Przejdź do strony numer: 17
  • …
  • Przejdź do strony numer: 22
  • Przejdź do następnej stronyNastępne →

Fundacja kultury bez barier

Adres do korespondencji

ul. Batalionów Chłopskich 76/70
01-308 Warszawa


– Przejdź do strony Rock AD Roll na Facebooku. Otwiera się w nowym oknie
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Zadanie publiczne sfinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego



Mazowsze serce polski
  • Mapa Strony
  • Polityka prywatności
  • RODO
  • Deklaracja dostępności

© 2026 Fundacja Kultury bez Barier. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.