Przejdź do treści
Wielkość czcionki: Kontrast:
  • Aktualności
  • Okładki
  • Teledyski
  • Koncerty
  • Podcasty
  • O projekcie
  • Kontakt
Wybierz kategorię wyszukiwania klawiszami strzałek, przejdź do pozostałych filtrów tabem:

polska muzyka

Okładka przedstawia mężczyznę ubranego w białą judogę, stojącego w pozycji gotowości do walki. Całość jest niemal monochromatyczna - czarne tło, biały strój i biała nazwa albumu. Jedynym akcentem dodającym nieco koloru jest żółty pasek z nazwą wytwórni płytowej (Arston).

Franek Kimono

Zdarza się nierzadko, że projekt muzyczny wymyka się spod kontroli autorów i zaczyna żyć własnym życiem, podążając w niespodziewanych kierunkach. Kompozytor Andrzej Korzyński chciał nagrać żart muzyczny, pastisz stylu disco. Do współpracy zaprosił Piotra Fronczewskiego, a wykreowany przez aktora Franek Kimono zdobył niebywałą popularność w dyskotekach i był inspiracją dla wielu późniejszych artystów. Płyta Franek Kimono, po raz pierwszy wydana w 1984 roku, była wielokrotnie wznawiana na różnych nośnikach – po raz ostatni w 2015 roku – ponownie na płycie winylowej.


Przejdź do:1984 | Przejdź do:Franek Kimono | Przejdź do:Piotr Fronczewski | Przejdź do:polska muzyka |

Kapitan Nemo

Kapitan Nemo to pseudonim Bogdana Gajkowskiego, wokalisty i kompozytora, którego największe dokonania przypadają na lata 80. XX wieku. Oprócz solowego projektu występował z zespołem Magiczna Maszyna, komponował też dla innych artystów, m.in. dla Izabeli Trojanowskiej. Po przerwie w latach 90. powrócił na scenę jako Kapitan Nemo. Ostatnia płyta została wydana w 2014 roku.

Płyta „Kapitan Nemo”to pierwszy album studyjny, nagrany trzy lata po singlu „Elektroniczna cywilizacja”/ „Po co mówić o tym?”. Gajkowski został wtedy uznany za prekursora synth-pop i new romantic w Polsce.

Autor: Andrzej Zugaj


Przejdź do:Kapitan Nemo | Przejdź do:polska muzyka |
Twarz na okładce, chociaż wypełnia niemal całą obwolutę, jest bardzo niewyraźna, rozmyta, jakby rozpikselowana. Rozpoznanie utrudniają nałożone na twarz kolory – są mocne a ich zestawienie wprowadza odrobinę niepokoju, przydaje okładce niejasności, odsyła w popularne w latach 70. XX wieku projekcje psychodeliczne. Głowa Izzy jest odchylona do tyłu, przez co wokalistka ma uniesiony podbródek. Twarz jest szczupła, ukazana z prawego półprofilu, powieki są prawdopodobnie półprzymknięte, a usta rozchylone. Prawa część twarzy jest czerwona, lewa żółta. Włosy są niezwykle ciemne, może czarne, może przechodzące w ciemny brąz. Z tyłu głowy roztacza się kolorowa jakby poświata - być może są to włosy, a być może jakaś aura. Ciemny brąz przechodzi w różne odcienie zieleni i żółci. Szyja Izzy jest niemal niewidoczna, podobnie jak ramiona, można się ich raczej domyślać. Sygnalizują je jedynie pasy kolorów, zielone i żółte smugi. Z prawej strony, na dole, znalazły się nazwa zespołu i tytuł płyty. Są umieszczone w czarnym prostokącie, podzielonym na dwie części białą, pionową linią. Po lewej stronie, w trzech wersach, jeden pod drugim, znalazła się nazwa Izzy and the Black Trees, w prawej części prostokąta, w czterech wersach, został zapisany tytuł płyty.

Izzy and the Black Trees

„Revolution Comes in Waves” to druga płyta w historii Izzy and the Black Trees. Druga i, przynajmniej na razie, zdecydowanie najważniejsza. W porównaniu z pierwszą, nagraną dwa lata wcześniej, muzyka jest znacznie ostrzejsza, mocniejsza, a płyta zyskała szerokie uznanie zarówno fanów, jak i branży muzycznej.

Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy


Przejdź do:acidpunk | Przejdź do:polska muzyka |
Dominantą na okładce jest zdjęcie Kasi i Jacka. Stoją razem, blisko siebie, oboje zwróceni przodem do widza/ słuchacza. Zdecydowanie tworzą duet, choć sygnalizują od razu, że dbają też o indywidualność. Oboje patrzą do góry, ale jakby na zewnątrz, w przeciwne strony, tak, że ich spojrzenia nie mają szansy się spotkać. Kasia i Jacek są ukazani w popiersiach, stoją wyprostowani, w miarę poważni, ale zdecydowanie nie smutni. Raczej wsłuchani, skupieni, uważni. Oboje są szczupli i ubrani w stroje w zielonkawo-żółtawym kolorze musztardy. Kasia ma na sobie prostą sukienkę lub bluzkę, Jacek koszulę zapiętą do wysokości klatki piersiowej. Oboje mają ciemne włosy, Kasia znacznie dłuższe, sięgające ramion, a czoło przesłania jej grzywka. Jacek ma włosy raczej krótkie, kończące się na wysokości ucha.

Kwiat Jabłoni

„Świat dziwny jest jak sen, a sen jak świat” – to tylko jeden z fragmentów piosenek, które można usłyszeć na tej płycie. Ten utwór wyprzedził „Niemożliwe”, pojawił się na YT rok wcześniej i okazał się znakomitym preludium. Kilka milionów wyświetleń musiało działać na Kasię i Jacka Sienkiewiczów niezwykle motywująco. A gdy wydali debiutancki album okazało się, że wszyscy, którzy opowiedzieli się po stronie folkowo-popowych piosenek z mądrymi, zachęcającymi do zatrzymania się i refleksji tekstami, dostali ich znacznie więcej.


Przejdź do:2019 | Przejdź do:Niemozliwe | Przejdź do:polska muzyka |
  • Przejdź do poprzedniej strony← Poprzednie
  • Przejdź do strony numer: 1
  • …
  • Przejdź do strony numer: 10
  • Przejdź do strony numer: 11
  • Przejdź do strony numer: 12
  • Przejdź do strony numer: 13
  • Przejdź do strony numer: 14
  • Przejdź do strony numer: 15
  • Przejdź do strony numer: 16
  • …
  • Przejdź do strony numer: 22
  • Przejdź do następnej stronyNastępne →

Fundacja kultury bez barier

Adres do korespondencji

ul. Batalionów Chłopskich 76/70
01-308 Warszawa


– Przejdź do strony Rock AD Roll na Facebooku. Otwiera się w nowym oknie
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Zadanie publiczne sfinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego



Mazowsze serce polski
  • Mapa Strony
  • Polityka prywatności
  • RODO
  • Deklaracja dostępności

© 2026 Fundacja Kultury bez Barier. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.