Blues – Strona 3 – Rock Ad Roll

Na okładce wykorzystano, pochodzącą z 1917 roku, fotografię członków niemieckiej eskadry Jagdstaffel 11, walczącej w I wojnie światowej. Stanowiła ona część „Latającego cyrku” dowodzonego przez jednego z najskuteczniejszych pilotów myśliwskich Martina von Richthofena, który zapisał się w historii walk powietrznych jako Czerwony Baron. Na okładce on sam się jednak nie pojawia, jest podobno zasłonięty kłębami dymu. Twarze pozostałych żołnierzy zostały zaś pozamieniane lub pozmieniane. Zdjęcie członków eskadry, dosyć zresztą niewyraźne, jest umieszczone na dole okładki, bardziej po jej prawej stronie i sięga mniej więcej do połowy wysokości obwoluty.

Led Zeppelin

Okładka drugiej płyty angielskich muzyków od razu została uznana za wartą uwagi. Dowodem zainteresowania był między innymi fakt nominowania jej do nagrody Grammy w 1970 roku. Płyta zaś przeszła do historii nie tylko z uwagi na okładkę. Album jest do dziś uważany za jeden z najlepszych i zdecydowanie najcięższy w dorobku zespołu. Przyniósł takie hity, jak Whole Lotta Love, Thank you, Heartbreaker czy Moby Dick.

Przejdź do:1969 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Led Zeppelin II | Przejdź do:rcok |

Okładka jest czarno-białą grafiką.Dominantą jest zeppelin, a rysunek ogromnego, widzianego od dołu sterowca dzieli po przekątnej kadr na dwie części. Zeppelin jest czarny i wokół niego, szczególnie po prawej stronie, unoszą się czarne chmury, miejscami gęstsze, miejscami rzadsze. W chmurach tych ginie między innymi skierowany w dół koniec sterowca. Nad statkiem powietrznym i pod nim unosi się sporo drobnych, czarnych kropek, przywodzących na myśl drobiny kurzu lub płatki sadzy. I jeszcze zarysy budowli: na dole, po lewej stronie można dostrzec jakby szkice górnych kondygnacji i dachy kilku domów. Po prawej wznosi się budowla znacznie wyższa, smukła, kojarząca się z wieżą.

Led Zeppelin

Wystarczyło 30 godzin podzielonych niemal dokładnie na pół – około 15 na rejestrowanie dźwięków i drugie 15 na ich miksowanie. I powstała płyta, która zamieszała muzyczną rock-bluesową sceną tamtych lat i oddziałuje do dzisiaj. Ukazał się pierwszy album Led Zeppelin, grupy nowej, ale założonej przez muzyków z pewnym – zdobywanym w studiu, ale i na koncertach – doświadczeniem, muzyków, z których każdy miał już ponad 20 lat.

Przejdź do:1969 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:LedZeppelin | Przejdź do:Rock |

Na okładce zdjęcie pięciu muzyków zespołu. Są w grupie, ale w pewnym od siebie oddaleniu, a pokój, w którym się znajdują, jest kompletnie pusty. I ta pustka jest niezwykle wyrazista. Być może dzieje się tak dlatego, że zdjęcie jest odrobinę zniekształcone, zrobione jakby przez ściankę butelki czy jakąś inną, wypukłą soczewkę. Muzycy nie dominują więc aż tak bardzo, choć zajmują większą część okładki. Tworzą jakby trzy rzędy. Na pierwszym planie znalazł się Beno Otręba,jest na samym dole, a w kadrze okładki widoczna jest jedynie jego głowa. Za nim, w pewnym oddaleniu siedzi na krześle Rysiek Riedel. Siedzi dosyć swobodnie, jest wyprostowany, ale lewą nogę założył na prawą w sposób kojarzący się z rockowym luzem. Noga jest zgięta w kolanie i ustawiona niemal poziomo, na prawym kolanie znajduje się lewa stopa wokalisty. Z tyłu, za Ryśkiem, stoją od lewej Adam Otręba, Jerzy Styczyński i Paweł Berger. Tworzą jakby półkole, ale stoją od siebie w pewnej odległości, pomiędzy każdym z trójki muzyków widnieje, umieszczone na ścianie za nimi okno.

Dżem

Detox 1991 Ogromnie smutna to płyta i nieprawdopodobnie piękna. I ważna, ważna dla wielu osób i ważna dla muzyki– zdaniem wielu fanów i krytyków jest to bezsprzecznie najlepsze dzieło sygnowane marką Dżem. I nawet jeśli ktoś nigdy nie przesłuchał tej płyty w całości, to najprawdopodobniej chociaż raz spotkał się z „Listem do M.”, „Snem o […]

Okładka płyty to zdjęcie. Kolorowe, ale niemal całkowicie wyrażone w czerni i bieli. Elegancko ubrani bluesmani siedzą wygodnie w limuzynie, być może jadącej, ale chyba stojącej jeszcze przy chodniku. Samochód jest ustawiony bokiem i, jak przystało na kabriolet, ma uniesioną jedynie przednią szybę, boczne są schowane, dach jest zwinięty. Eric Clapton siedzi z przodu, za kierownicą, B. B. King rozsiadł się na tylnej kanapie

B. B. King and Eric Clapton

Pomysł na nagranie tej płyty zrodził się trzy lata wcześniej, pod koniec lat 90. XX wieku, w czasie sesji do sygnowanego przez B. B. Kinga albumu duetów „Deuces wild”. Królowi bluesa towarzyszą tam, oprócz Erica Claptona, inne znakomitości: między innymi Tracy Chapman, Dionne Warwick, Van Morrison, Joe Cocker czy The Rolling Stones

Przejdź do:2000 | Przejdź do:B.B King | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Eric Clapton |