Blues

Okładka płyty George'a Thorogood'a. Artysta jest ukazany bokiem, zdjęcie Przedstawia lewy profil twarzy artysty. Patrzy on w prawą stronę, ma duże lekko otwarte usta, jakby wydawał jakiś dźwięk. Jego oczy wydają się lekko uśmiechnięte. Jest gładko ogolony, a ciemne, dłuższe włosy opadają grzywką na twarz i lekko zakrywają z tyłu szyję. Thorogood ma na sobie zapiętą, skórzaną kurtkę. Jest ona czarna, ma kołnierz, a spod kurtki wystaje brzeg brązowego swetra

George Thorogood and the Destroyers 

„Move it On Over” to była dopiero druga płyta w karierze George’a Thorogooda i jego Niszczycieli. I, nie szukając recenzji z tamtych lat, można przyjąć z niemal całkowitą pewnością, że spotkała się ona z entuzjazmem tych, którzy po prostu lubią szybkie, nieskrępowane, trochę łobuzerskie i zdecydowanie pełne energii granie z pogranicza rocka, bluesa, boogie i nawet country. Czysty Thoroogood. Dzisiaj ta płyta wciąż kusi i zachwyca i jeśli lubi się Thoroogooda to po prostu trzeba, przynajmniej od czasu do czasu, pobujać się w rytm jego muzyki z „Move it On Over”. 
Przejdź do:1978 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Rock |
Okładka płyty Erica Claptona. Zdjęcie artysty zajmuje połowę okładki. Siedzi z elektroakustyczną gitarą w rękach. Gitara jest brązowa, a Clapton ma palce prawej ręki przy strunach, lewą. trzyma na gryfie. Gitarę opiera o prawe udo, które ma założone na drugiej nodze. Po lewej stronie artysty stoi druga gitara, jest nieco jaśniejsza od tej, trzymanej przez piosenkarza

Eric Clapton

Niezwykła to płyta i dokumentująca szczególne wydarzenie w bardzo szczególnym czasie. Album, na który składa się 17 piosenek został nagrany w czasie niemal całkowicie pozbawionego publiczności koncertu. Eric Clapton zagrał go w 2021 roku, w czasie pierwszych obostrzeń związanych z epidemią Covid. Oprócz Claptona na scenie pojawili się tylko trzej inni muzycy, a na widowni zasiadła tylko jedna osoba – żona artysty Melia. I to właśnie ona jest ową Lady z tytułu płyty.
Przejdź do:2021 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Eric Clapton |
Okładka Płyty Bruce'a Springsteena to zdjęcie samego artysty. Stoi w samym centrum obwoluty i jest widoczny od pasa w górę. Ma na sobie białą koszulkę i czarną, prostą, wyraźnie rock and roll’ową skórzaną kurtkę. Jest rozpięta, ma podniesiony kołnierz, a Boss trzyma ręce w jej kieszeniach. Springsteen stoi wyprostowany, przodem do nas. Ma raczej krótkie, zmierzwione włosy, patrzy na wprost i jest poważny. Pasuje do punkowej stylistyki, choć nie przyjmuje jej najbardziej radykalnego image. Boss opiera się lewym bokiem o framugę lub ścianę. W tle, za nim, rysują się okno lub szklane drzwi przesłonięte jasną żaluzją, a na ścianie, o którą wspiera się artysta, wisi jasna tapeta w kwiatowe wzory.

Bruce Springsteen

Smutna to płyta, wyraźnie przesiąknięta już rodzącym się i zdobywającym coraz większą popularność punkiem. Boss nagrywając ten album jest już gwiazdą, taką pozycję zapewniła mu „Born to run”, ale nie odcina kuponów od poprzedniego wydawnictwa. „Darkness on the Edge of Town” różni się znacznie od swej poprzedniczki, a Springsteen zdaje się dawać znak, że rola gwiazdy niekoniecznie mu odpowiada. I koncertuje, koncertuje i coraz śmielej włącza się aktywnie w różne, ważne akcje społeczne.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy
Przejdź do:1978 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Bruce Springsteen | Przejdź do:Rock |
Okładka płyty Alberta Kinga przedstawia graficzny wizerunek artysty, który stoi przodem do nas i wypełnia ¾ powierzchni obwoluty. Bluesman jest ukazany od pasa w górę, ma na sobie fioletową marynarkę, białą koszulę, a na szyi ma wywiązany czarny krawat. Twarz jest ukazana w zarysie, można dostrzec linie oczu, szeroki nos i mięsiste wargi. Kolorystyka twarzy jest czerwono-biało-brązowa, kojarzy się z cieniami rzucanymi przez falujące światło. Bluesman ma przed sobą gitarę, jej pudło rezonansowe lub korpus nie znalazły się w kadrze obwoluty.

Albert King

Albert King to jeden z trzech królów bluesa. Triadę, oprócz niego, dopełniają B. B. King i Freddie King. Każdy z nich wniósł tak potężny wkład w rozwój tego gatunku, że pseudonim artystyczny jedynie potwierdzał pozycję lidera. Albert King, znakomity również jako wokalista, jest przede wszystkim jedną z ikon bluesowej gry na gitarze. Pierwszy instrument, na którym wdrażał się w rzemiosło gitarzysty, wykonał własnoręcznie. W latach późniejszych najczęściej wykorzystywał Gibsona Flying V, którą nazywał Lucy. Co charakterystyczne – Albert King był leworęczny, używał jednak gitar tradycyjnych, przekładał je jedynie do góry nogami. Ostatecznie więc struny basowe miał na dole, a wiolinowe na górze.
Autorzy: Roberto Więckowski, Karola Więckowska
Przejdź do:1961 | Przejdź do:Albert King | Przejdź do:Blues |