2000 – Rock Ad Roll

Reamonn

Na tym albumie jest „Supergirl” i naszym zdaniem to w zupełności wystarczający powód, by mieć ten krążek w swej płytotece. Wystarczający, ale nie jedyny. Mimo już ponad ćwierczwiecza, w czasie którego osłuchujemy się z tą płytą, wciąż nas porusza, wciąż jest aktualna – zarówno muzycznie, jak i tekstowo. Co tu dużo kryć, znakomite te piosenki, ulokowane gdzieś na pograniczu rocka i popu, pełne melodii, co w gruncie rzeczy obecnie nie jest aż tak oczywiste, z dużą, rozsądnie serwowaną dawką zarówno melancholii, jak i dynamiki.
Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy

Przejdź do:2000 | Przejdź do:poprock |

The Offspring

Ta płyta była oczekiwana z dużym wahaniem. Ci, którym przypadła do gustu poprzedniczka „Conspiracy of One”, czyli „Americana”, czekali na podobne, szybkie, mocne, ale jednak kłaniające się komercji wydawnictwo. Fani punk rocka mieli nadzieję, że Dexter i inni wrócą do korzeni, że zagrają zdecydowanie, melodyjnie, punkowo, ale jednak zakończą flirt z main streamem. I ostatecznie chyba jednak ci pierwsi są górą. Na pewno bowiem ”Conspiracy of One” może porwać rzesze fanów, którzy nie są zdeklarowanymi zwolennikami bezkompromisowości i hardości punk rocka, ale szukają szybkiej, melodyjnej muzyki z w miarę poprawnymi tekstami, a więc piosenek, przy których można się wyszaleć i nie trzeba ich długo namyślać. I na pewno każdy, kto choć raz słyszał The Offspring, także w przypadku „Conspiracy of One” już po pierwszych dźwiękach nie będzie miał wątpliwości, który to zespół raczy go muzyką.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Przejdź do:2000 | Przejdź do:Rock | Przejdź do:The Offspring |

Okładka jest czarna, to ta barwa dominuje na obwolucie i jednocześnie tworzy jej tło. Z czerni wyłania się globus, na którym widoczne są bardzo rozmazane kształty obu Ameryk: Północnej i Południowej. Wszystko wygląda tak, jakby kula globusa kręciła się wokół osi. Globus jest utrzymany w dwóch kolorach – żółtym i pomarańczowo-brązowym, które układają się w zarysy kontynentów. Kula stoi na brązowej podstawce i zdaje się nieznacznie jaśnieć, przez co rozświetla także najbliższe otoczenie.

Coldplay

Parachutes 2000 rok Muzycznie to bardzo prosty, spokojny album. I trochę z tym klimatem współgra obwoluta płyty, też jest raczej prosta, raczej spokojna, choć wpisana jest w nią jakaś tajemnica, jakieś niedopowiedzenie. Tak samo zresztą, jak w wyśpiewane na „Parachutes” ballady. Okładka jest czarna, to ta barwa dominuje na obwolucie i jednocześnie tworzy jej tło. […]

Przejdź do:2000 | Przejdź do:Coldplay | Przejdź do:Pop |

Okładka albumu to grafika, która jest bardzo prosta. Na jej środku króluje postać żołnierza. Jest on pozbawiony szczegółów fizjonomii, schematyczny, jakby został namalowany sprejem przy użyciu szablonu. Nie ulega jednak wątpliwości, że jest w mundurze. Ma płaszcz lub kurtkę, na głowie hełm i niesie na drzewcu coś jakby flagę. Rysunek jest brązowo-bordowy, a od postaci żołnierza biegną cztery jasne kształty, które wyglądają jak szkicowo zaznaczone, rozłożone skrzydła. Są białawe, wyraźnie poprzecierane.

Linkin Park

Hybrid theory] jest do dziś uważana za najlepszą płytę kalifornijskich new-metalowców. Zespół wciąż nagrywa, ale już w zmienionym składzie i po 3 latach zawieszenia działalności. Przerwa była spowodowana samobójstwem Chestera Benningtona, który przez lata zmagał się z uzależnieniem i z depresją. Odebrał sobie życie 20 lipca 2017 roku, a media podchwyciły fakt, że śmierć Benningtona przypadła dokładnie w dniu 53 urodzin jego przyjaciela, Chrisa Cornella z Soundgarden. Cornell targnął się na swoje życie 2 miesiące wcześniej, w maju 2017 roku. Bennington na pogrzebie Cornella zaśpiewał Hallelujah z repertuaru Leonarda Cohena.