Foo Fighters

Okładka płyty Foof Fighters przedstawia człowieka odwróconego do nas tyłem, prawdopodobnie mężczyzna. Ujęcie jest portretowe, mężczyzna jest sfotografowany od łopatek w górę, ale kadr jest ucięty, kończy się w połowie głowy.  Bohater zdjęcia ma ciemne włosy, jest ostrzyżony tak mniej więcej do wysokości Brody. Na karku ma znak, może jest to tatuaż. Przedstawia dwie połączone ze sobą duże  litery F. Litery są jakby kaligrafowane, wykonane prostymi, lekko oddalonymi od siebie kreskami. Jedna z liter jest nieco wyżej, niż druga, dzięki temu mają wspólną, poziomą kreskę. Zdjęcie jest nieco rozmazane, linie są nieostre, a ciało człowieka jest odrobinę rozmazane.

Foo Fighters

Nagroda Grammy za najlepszy album, ponad milion sprzedanych płyt, złota płyta w Wielkiej Brytanii i platynowa w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Australii  – to tylko niektóre twarde dowody poświadczające, że trzeci z kolei album Foo Fighters znakomicie udał się Dave’owi Grohlowi i kolegom. Gdy płyta była nagrywana, kapela składała się  z trzech muzyków – oprócz jej założyciela w szeregach Foo Fighters grali na prawach stałych członków zespołu Taylor Hawkins na perkusji i Nate Mendel na basie. Grali i wspólnie układali piosenki, a za Grohlem coraz szerzej ciągnęła się opinia, że jest jednym z najfajniejszych gości w rock and rollu.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy
Przejdź do:1999 | Przejdź do:Foo Fighters |
Okładka Foo Fighters ma kolor sepiowo-miedziany. na tym jednolitym tle znajduje się metalowy rewolwer/ pistolet, trochę kojarzy się z bronią z bajek, trochę sprawia wrażenie wykonanego własnoręcznie przez domorosłego rusznikarza. Jest skierowany lufą w prawo stronę i pokazany z boku. Wygląda jakby był zrobiony z metalowych, przygotowywanych w domu części. Lufa jest bardzo cienka, ale na końcu wyraźnie się rozszerza, rączka jest prostokątna i lekko zaokrąglona, a osłonka na spust wydaje się dosyć masywna. Cyngiel jest zresztą na dole w nią lekko zanurzony, porusza się jakby w prowadnicy. Pistolet jest całkiem spory i umieszczony na środku okładki. nad nim ciągnie się na całą szerokość obwoluty napis wykonany drukowanymi literami Foo Fighters. Litery mają kolor brązowy.

Foo Fighters

Od tej płyty wszystko się zaczęło, to znakomity, dla wielu fanów do dziś najlepszy z możliwych, początek  historii jednej z najpopularniejszych amerykańskich kapel rockowych. Dla tych, którzy nie interesują się muzyką lub samym Foo Fighters aż tak bardzo, zwykle niespodzianką jest informacja, że w chwili, gdy płyta była nagrywana i nawet, gdy pojawiała się na rynku, zespół jeszcze nie istniał. Wszystkie utwory skomponował, do wszystkich napisał teksty, w prawie wszystkich zagrał samodzielnie na wszystkich instrumentach jeden tylko człowiek – pomysłodawca i założyciel projektu Dave Grohl.
Przejdź do:1995 | Przejdź do:Foo Fighters | Przejdź do:Rock |
Okładka albumu Foo Fighters jest prosta, nie ma na niej wielu kolorów, ale i tak przyciąOkładka płyty Foo Fighters. Na szarym tle widnieje coś, jakby rakieta, a może bomba czy torpeda. Zdaje się skierowana w dół, gdyby ruszyła, pikowałaby z ogromną prędkością. Rakieta jest owalna, podłużna, złożona jakby z 2 części, a najbardziej charakterystyczna jest dolna część zbudowana z przezroczystego szkła, w którym wszystko prześwituje. Widoczne są szare metalowe pręty, druty, ostatecznie nieodparcie kojarzy się to z żarówką. Górna część jest metalowa lub plastikowa, trudno powiedzieć.  Na pewno jest pomalowana na czarno, po lewej stronie od bomby widnieją rozpisane na 5 wersów nazwa zespołu i tytuł płyty, kolejne człony są umieszczone jeden pod drugim. Najwyżej jest pierwszy człon nazwy grupy, czyli „Foo”, pod spodem „Fighters”, pod nim „Echoes, silence”, a najniżej dokończenie tytułu, czyli „patience and Grace”. Cały napis jest czarny tylko "and" ma pomarańczowy kolor. I

Foo Fighters 

„Echoes, Silence, Patience & Grace” okryła się złotem i platyną w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie i w Wielkiej Brytanii, ale od krytyków nie otrzymała najwyższych not. Wszyscy podkreślali, że wydawnictwo jest porządne, równe, ale że nie przynosi przełomu w twórczości grupy. Osttatecznie jednak płyta doczekała się uznania ze strony branży. Została uznana za najlepszy album rockowy 2007 roku, a Foo Fighters zostali za nią uhonorowani nagrodą Grammy.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy
Przejdź do:2007 | Przejdź do:Foo Fighters | Przejdź do:Rock |