Okładki

Z lewego dolnego rogu wyłania się postać młodego mężczyzny o silnej, posągowej sylwetce. Fotografia zajmuje mniej więcej połowę okładki. Zdjęcie jest bardzo ciemne. Ciało modela oświetlone jest słabym niebieskim światłem.  Mężczyzna jest zwrócony do widza prawym bokiem. Widoczna jest górna część ciała - prawe ramię, bark, górna część klatki piersiowej, szyja i żuchwa. Górna część twarzy i głowy jest zasłonięta maską. Mężczyzna ma na plecach duże skrzydła, podobne do tych, z jakimi w sztuce przedstawiane są anioły. Skrzydła, podobnie jak reszta sylwetki, są ciemne, niemal czarne i oświetlone słabym, niebieskim światłem. Maska, którą nosi mężczyzna, jest czarno-biała, znacznie jaśniejsza od sylwetki modela i tła okładki. Ma formę trudnego do określenia drapieżnika o małych, czarnych oczkach, sterczących uszach, przypominających uszy wilka, i długim pysku o ostrych kłach. Cała jest pokryta zmierzwionym futrem, które z tyłu opada aż na kark mężczyzny.  Nad głową, na niebieskim tle okładki, umieszczone są trzy linie napisów. Na samej górze znajduje się tytuł albumu zapisany alfabetem arabskim. Litery są białe, ale otacza je wiele różowych kropek i znaczków odwołujących się do klasycznej kaligrafii arabskiej.  Poniżej umieszczono dwie linie białych napisów w alfabecie łacińskim. Są one znacznie mniejsze niż napis arabski. W pierwszej linii zapisany jest tytuł albumu, w drugiej nazwa zespołu

Mashrou’ Leila

Płyta jest czwartym albumem libańskiego zespołu Mashrou’ Leila. Grupa została założona w 2008 roku przez studentów Uniwersytetu Amerykańskiego w Bejrucie i szybko zyskała dużą popularność. Teksty zespołu często są satyryczne, odwołują się do problemów społecznych, polityki i religii. Ważnym tematem poruszanym przez muzyków są prawa osób LGBT. W niektórych środowiskach zespół uważany jest za kontrowersyjny. 

Autorka: Pola Zygmunt
Przejdź do:2015 | Przejdź do:Mashrou'Leila |
Kadr wypełniony jest szczelnie samochodami osobowymi typu sedan, które różnią się od siebie tylko kolorem, albo drobnymi szczegółami. Samochody skierowane są ukośnie przodem w stronę prawego dolnego rogu, widoczne z góry, być może z okna nad ulicą. W prawym dolnym rogu między samochodami stoi mężczyzna w białej koszuli i ciemnym krawacie.

happysad

Okładka do złudzenia przypomina fotografię. A może to hiperrealistyczny rysunek? Kilkanaście samochodów osobowych stoi blisko siebie w równych rzędach. Stoją w korku, a może na parkingu policyjnym? Może to fabryka, bo wszystkie są takie same? Czy można nimi pojechać w podróż z prądem i pod prąd? Nie wiadomo, ale na pewno w taką muzyczną podróż zaprasza zespół happysad (koniecznie pisany  małą literą).

Autor: Andrzej Zugaj
Przejdź do:2005 | Przejdź do:Happysad | Przejdź do:polska muzyka |
Dla fanów metalu wszystko pewnie będzie się zgadzało, inni mogą być odrobinę zaszokowani. Okładka, jak przystało na tego rodzaju płytę, kojarzy się jakoś ze świętami, ale ten nastrój został wpisany w prawdziwie metalową estetykę. Obwoluta jest opatrzona rysunkiem czaszki renifera, przy której umieszczono białe napisy na zielonym tle.

Różni wykonawcy

Dla fanów metalu wszystko pewnie będzie się zgadzało, inni mogą być odrobinę zaszokowani. Okładka, jak przystało na tego rodzaju płytę, kojarzy się jakoś ze świętami, ale ten nastrój został wpisany w prawdziwie metalową estetykę. Obwoluta jest opatrzona rysunkiem czaszki renifera, przy której umieszczono białe napisy na zielonym tle.

Autor: Andrzej Zugaj
Przejdź do:Metal | Przejdź do:składanka | Przejdź do:święta | Przejdź do:We Wish You a Metal Xmas and a Headbanging New Year |
Jest zmrok. Na ulicach pusto, świecą latarnie i neony. Centrum miasta pełnego drapaczy chmur. Rysunkowego, fikcyjnego bułgarskiego miasta. Ludzi nie ma, ale ślady ich obecności są oczywiste. Rysunek roi się od napisów, opowiada się ruchem samochodów i niesie w sobie ślady agresji, nudy lub głupoty. Te ostatnie zostały wpisane od razu w pierwszy plan. Widnieje tu witryna sklepowa na skrzyżowaniu ulic. Nad witryną czerwono-brudnobiały daszek, tzw. markiza. Jedna z szyb wystawowych jest rozbita, widać charakterystyczną „pajęczynę” po uderzeniu ciężkim przedmiotem. Nad sklepem i markizą znajduje się pierwszy z wielu napisów. Jest duży i czerwony, jest też tytułem płyty - „Bułgarskie Centrum”.

Pidżama Porno

Jest zmrok. Na ulicach pusto, świecą latarnie i neony. Centrum miasta pełnego drapaczy chmur. Rysunkowego, fikcyjnego bułgarskiego miasta.

Ludzi nie ma, ale ślady ich obecności są oczywiste. Rysunek roi się od napisów, opowiada się ruchem samochodów i niesie w sobie ślady agresji, nudy lub głupoty. Te ostatnie zostały wpisane od razu w pierwszy plan. Widnieje tu witryna sklepowa na skrzyżowaniu ulic. Nad witryną czerwono-brudnobiały daszek, tzw. markiza. Jedna z szyb wystawowych jest rozbita, widać charakterystyczną „pajęczynę” po uderzeniu ciężkim przedmiotem. Nad sklepem i markizą znajduje się pierwszy z wielu napisów. Jest duży i czerwony, jest też tytułem płyty – „Bułgarskie Centrum”.

Autor: Andrzej Zugaj
Przejdź do:2004 | Przejdź do:Bułgarskie Centrum | Przejdź do:Pidżama Porno | Przejdź do:polska muzyka |