polska muzyka – Strona 7

Okładka „Gemini” ma czarną obwódkę. W wyznaczonym przez nią polu dominują dwa elementy – monochromatyczne, utrzymane w ciemnych barwach sepii zdjęcie Kasi Kowalskiej i podkoloryzowane zdjęcie, może grafika, motyla. Piosenkarka jest po lewej stronie, zdjęcie przedstawia jedynie popiersie artystki. Ma pociągłą twarz, długie, ciemne włosy, ciemne oczy, prosty nos. Nie uśmiecha się, ale nie jest nadmiernie poważna, patrzy prosto na nas jakby z oczekiwaniem lub zainteresowaniem. Ma na sobie ciemną, przylegającą do ciała bluzkę. Pod zdjęciem artystki widnieje jej imię i nazwisko, wszystko zostało zapisane wersalikami w kolorze żółto-zielonym. Tytuł płyty znajduje się zaś w prawym, górnym rogu.

Kasia Kowalska

Moment ukazania się „Gemini” to był zdecydowanie czas Kasi Kowalskiej. Jej, tak często smutne piosenki śpiewała, a przynajmniej znała, niemal cała młoda Polska, na koncertach było tłumnie, a na krążek czekało naprawdę wielu. Gdy się ukazał, Kasia Kowalska natychmiast zaczęła zbierać nagrody. To jej przypadł między innymi Fryderyk za najlepszy debiut, to ona została też uznana największą nadzieją polskiego rocka w plebiscycie magazynu „Teraz rock”.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Przejdź do:Kasia Kowalska | Przejdź do:polska muzyka | Przejdź do:Pop |

Na okładce, na ciemnoniebieskim tle rozgwieżdżonego nieba widnieje portret mężczyzny w popiersiu. Jest ujęty na wprost, lecz twarz i wzrok kieruje lekko w prawo, w górę. Przy pierwszym spojrzeniu na okładkę postać sprawia bardzo dziwne wrażenie. Przy drugim orientujemy się, że jest komputerowo złożona ze zdjęć dwóch różnych osób. Na lewej części twarzy oko jest otwarte, nad nim ciemna brew i włosy nad niezbyt wysokim czołem.

Jazz Band Młynarski Masecki

Na płycie Jazz Bandu znalazły się utwory swingowe, w większości nieznane. Nie zabrakło też kilku wyjątkowych tang, z których polscy przedwojenni kompozytorzy znani byli na całym świecie.

Duetowi Młynarski-Masecki towarzyszy jeszcze kilu muzyków na instrumentach dętych. Założycielami zespołu są jednak oni dwaj. Piosenki śpiewa Młynarski. Jego głos niesamowicie oddaje klimat przedwojennych songów.Taka właśnie piosenka tworzyła atmosferę rodzinnego domu muzyka. Jan Emil jest synem sławnego Wojciecha Młynarskiego.
Autorka: Emilia PIegat

Przejdź do:Masecki | Przejdź do:polska muzyka |

Okładka jeTło pkładki ma kolor intensywnie niebieski, kobaltowy. Jest to niejako kolor przewodni albumu – podczas promujących go koncertów zespół Śląsk występował w strojach o takiej właśnie barwie, a scena była zalana niebieskim światłem. Na jednobarwnym tle znajduje się napis dużymi białymi literami: Miuosh, Zespół Śląsk, Pieśni Współczesne.

Miuosh, Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”

“Pieśni Współczesne” to płyta niecodzienna, na której stare muzyczne tradycje przeplatają się i kontrastują z zupełnie współczesnymi tekstami i interpretacjami. Wszystko to za sprawą połączenia folklorystycznego brzmienia zespołu Pieśni i Tańca “Śląsk” z propozycjami współczesnych artystów znanych szerokiemu gronu odbiorców. Autorem całości muzyki i wszystkich tekstów jest Miuosh – raper Miłosz Paweł Borycki. Teksty nawiązują do tradycji ludowych i lokalnej mitologii, tworząc na nowo opowieść o ludziach ziemi zmagającej się z teraźniejszymi problemami.

Autorka: Michalina Adamska

Okładkę „Najemnika” stanowi zdjęcie surowego pomieszczenia, do którego wpada zimne światło. Na środku pokoju stoi proste, metalowe łóżko z materacem. Jest przykryte szarym kocem i robi wrażenie nieprzytulnego, zimnego. Na nim leży na wznak mężczyzna ubrany w mundur w kolorze khaki. Łóżko wieńczą z obu stron nieco wyższe wezgłowie i nogi, zbudowane identycznie z pionowych, szarych, metalowych listew.

Dżem

To bez wątpienia jedna z najważniejszych dla mnie płyt, od niej zaczęła się zmiana pasji muzycznych, która trwa do dzisiaj. Gdy album trafił w moje ręce przed wakacjami 1989 roku, byłem tuż przed maturą i szykowałem się na pierwsze w mej historii studia, na wymarzoną geologię. Muzycznie od kilku lat byłem zaprzedanym fanem thrash metalu i niemal wszystko, co było sygnowane tym stemplem, przyjmowałem z radością i zaciekawieniem. I nagle zjawił się „Najemnik”, to ta płyta znalazła mnie, ja jej nie szukałem. Wszedłem po prostu do któregoś sklepu muzycznego, a może do księgarni i okazało się, że jest, że czeka w swej pierwszej, winylowej odsłonie. Kupiłem, posłuchałem, potem drugi raz, a potem… Dżem stał się dla mnie najważniejszą polską kapelą i jedną z najważniejszych na całym świecie, a thrash oddał palmę pierwszeństwa mieszance rockowo-bluesowo-folkowych dźwięków.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Przejdź do:1989 | Przejdź do:Dżem | Przejdź do:polska muzyka |