1989 – Rock Ad Roll

Okładka płyty Boba Dylana. Okładka czerpie z kultury graffiti. Przedstawia kolorowy rysunek umieszczony na ceglanej ścianie, a wszystko znajduje się w centrum obwoluty. Rysunek przedstawia kobietę i mężczyznę, być może tańczących

Bob Dylan

Znakomicie się słucha Boba Dylana z „Oh Mercy”, w tej w nieco ostrzejszej, bardziej rockowej odsłonie. Bo muzycznie ten album to całkiem spore, jak na Dylana, instrumentarium i mocniejsza, jak na folkowego artystę, muzyka. Płyta jest stosunkowo krótka, ale nie ma na niej żadnej zbędnej piosenki. I należy to uznać za jedną z zalet wydawnictwa – pozostawia z niedosytem, ale chce się do niego wracać kolejny i kolejny raz.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Przejdź do:1989 | Przejdź do:Blues | Przejdź do:Bob Dylan |

Okładkę „Najemnika” stanowi zdjęcie surowego pomieszczenia, do którego wpada zimne światło. Na środku pokoju stoi proste, metalowe łóżko z materacem. Jest przykryte szarym kocem i robi wrażenie nieprzytulnego, zimnego. Na nim leży na wznak mężczyzna ubrany w mundur w kolorze khaki. Łóżko wieńczą z obu stron nieco wyższe wezgłowie i nogi, zbudowane identycznie z pionowych, szarych, metalowych listew.

Dżem

To bez wątpienia jedna z najważniejszych dla mnie płyt, od niej zaczęła się zmiana pasji muzycznych, która trwa do dzisiaj. Gdy album trafił w moje ręce przed wakacjami 1989 roku, byłem tuż przed maturą i szykowałem się na pierwsze w mej historii studia, na wymarzoną geologię. Muzycznie od kilku lat byłem zaprzedanym fanem thrash metalu i niemal wszystko, co było sygnowane tym stemplem, przyjmowałem z radością i zaciekawieniem. I nagle zjawił się „Najemnik”, to ta płyta znalazła mnie, ja jej nie szukałem. Wszedłem po prostu do któregoś sklepu muzycznego, a może do księgarni i okazało się, że jest, że czeka w swej pierwszej, winylowej odsłonie. Kupiłem, posłuchałem, potem drugi raz, a potem… Dżem stał się dla mnie najważniejszą polską kapelą i jedną z najważniejszych na całym świecie, a thrash oddał palmę pierwszeństwa mieszance rockowo-bluesowo-folkowych dźwięków.

Autorzy: Roberto i Karola Więckowscy

Przejdź do:1989 | Przejdź do:Dżem | Przejdź do:polska muzyka |

Okładka płyty Madonny. W kadrze znalazła się góra jasnoniebieskich jeansów. Ich górny guzik jest rozpięty i materiał lekko rozchyla się. Piosenkarka zatknęła kciuki obu dłoni za górną krawędź spodni. Na wszystkich palcach poza kciukami ma złote pierścionki.

Madonna

„Like a prayer” to czwarty studyjny album Madonny. Piosenkarka nagrywając album miała 30 lat, a płytę zadedykowała swojej matce, która zmarła w wieku 30 lat. Madonna jest współautorką wszystkich utworów, które znalazły się na płycie. W niektórych z nich można odnaleźć nawiązania do jej życia prywatnego – wychowania w katolickiej rodzinie i złożonej relacji z ojcem.

Przejdź do:1989 | Przejdź do:Madonna | Przejdź do:Pop |

Okładka to fotografia wokalistki. Urszula Dudziak stoi na tle czarnej ściany i opiera się o nią dłońmi. Jest sfotografowana do pasa. Ma na sobie czarną ramoneskę i biały T-shirt z półokrągłym dekoltem. Stoi wyprostowana, spokojna i patrzy prosto na widza/ słuchacza.

Walk Away

W 1989 roku ukazał się album „Magic Lady” zarejestrowany z Urszulą Dudziak w Warszawskim klubie Riviera. Album poświęcony był Jerzemu Kosińskiemu, autorowi „Malowanego Ptaka”. „Magic Lady” jest do dzisiaj najlepiej sprzedającym się albumem jazzowym w Europie.

Autorzy: Damian Pietrasik, Weronika Kuleczka – Pietrasik