1994

Okładka „Snu” jest minimalistyczna. Większość powierzchni to głęboka czerń. W lewej połowie kadru stoi Edyta Bartosiewicz. Ubrana jest w czarną bluzkę (lub sukienkę), więc widoczne są tylko odsłonięte fragmenty ciała – dekolt, szyja i twarz. Górna część twarzy nie zmieściła się w kadrze, więc widać tylko część nosa, umalowane na czerwono usta bez grymasu i kosmyk ciemnych włosów przecinający lewy policzek. Prawa część twarzy znika w cieniu. Przed Edytą widoczny jest trzymany pionowo instrument smyczkowy – skrzypce lub altówka. Piosenkarka opiera podbródek na główce instrumentu, pudło rezonansowe znajduje się na wysokości brzucha. Pudło i główka instrumentu są białe.

Edyta Bartosiewicz

„Sen” to druga płyta Edyty Bartosiewicz. Artystka wcześniej współpracowała z różnymi zespołami, nagrała też swój solowy debiut, którym był album „Love”. Największy sukces artystyczny i komercyjny przyszedł jednak właśnie w 1994 roku. „Sen” nagrany w Studiu Izabelin sprzedał się w ponad 400 000 egzemplarzy i przyniósł wiele nagród, w tym Fryderyki za najlepszy album roku i dla najlepszej wokalistki roku. Kolejne albumy, choć również bardzo popularne i wysoko oceniane, nie powtórzyły sukcesu „Snu”.

Autor: Andrzej Zugaj
Przejdź do:1994 | Przejdź do:Edyta Bartosiewicz | Przejdź do:polska muzyka | Przejdź do:Sen |
Okładka to zdjęcie rentgenowskie człowieka. Jest on ukazany do połowy klatki piersiowej. Czarne żebra, kręgi szyjne, kości czaszki otoczone są złotą poświatą, w niektórych miejscach szkieletu czarne kości zanikają, pozostaje tylko ich złocisty ślad. Poświata nie tylko zastępuje niektóre fragmenty szkieletu i czaszki, ale też daje mglisty zarys osoby, do której należy szkielet: ma ona głowę nieco obróconą bokiem i bardzo szerokie ramiona. Podobny efekt jest wykorzystany na teledyskach do tej płyty: na postaci muzyków chwilami nałożona jest żółta i czarna barwa w taki sposób, jakby widoczne były fragmenty ich szkieletów. Cała okładka jest utrzymana niemal wyłącznie w dwóch kolorach – dominującym żółto-złotym i czarnym.

Offspring

Melodia, szybkość, energia – wszystko to z pewnością można znaleźć na trzecim albumie amerykańskich postpunkowców. Smash wciąga od początku i nie odpuszcza do samego końca, a każda następna piosenka, choć odrobinę przewidywalna w swej punkowej estetyce, jest jednocześnie jakoś inna, niejednokrotnie okraszona nieoczekiwanym smaczkiem. The Offspring wyraźnie wie, co i jak chce zaśpiewać i zagrać i znakomicie, konsekwentnie prowadzi swój przekaz. I, co często można przeczytać w recenzjach tego krążka, trafia w samo serducho.
Przejdź do:1994 | Przejdź do:Offspring | Przejdź do:Smash |