Przejdź do treści
Wielkość czcionki: Kontrast:
  • Aktualności
  • Okładki
  • Teledyski
  • Koncerty
  • Podcasty
  • O projekcie
  • Kontakt
Wybierz kategorię wyszukiwania klawiszami strzałek, przejdź do pozostałych filtrów tabem:

Okładki

Okładka płyty Diany Ross. Okładka utrzymana w odcieniach różu i czerwieni. Tytuł, będący zarazem nazwiskiem artystki, może kojarzyć się z tymi kolorami. Okładka to fotografia Diany Ross wypełniająca niemal cały kadr.Piosenkarka ma głowę zwróconą na wprost, ale tułów skręcony w lewo. Patrzy spokojnie, z pewną nonszalancją, a przy tym pół siedzi, pół leży. Jedno kolano ma uniesione do góry, a lewą rękę, lekko ugiętą w łokciu, wyciąga  do tyłu - prawdopodobnie opiera się o coś. Diana Ross ubrana jest w zwiewną luźną suknię w kolorze czerwonym. Suknia odsłania bark, szyję i fragment dekoltu. Artystka ma pomalowane na czerwono usta i małe błyszczące kolczyki w uszach. Czarne włosy tworzą imponującą burzę. Artystka jest oświetlona czerwonym światłem, więc zarówno skóra, jak i włosy są spowite czerwoną poświatą. Tło jest bladoróżowe, prawdopodobnie także dzięki odpowiedniemu oświetleniu. W lewym górnym rogu widnieje tytuł płyty - Ross. litera R jest większa i wytłuszczona, pozostałe litery nieco mniejsze i delikatniejsze. W lewym dolnym rogu znak graficzny DMM i napis „Direct Metal Mastering” w brązowym kółku.

Diana Ross

Diana Ross, gwiazda sceny R’n’B, wydała 25 albumów studyjnych. Niektóre płyty noszą te same tytuły – dwa albumy: „Diana Ross”, dwa albumy: „Ross” i jeden: „Diana”. Opisywany album to „Ross” wydany w 1983 roku. Jest to czternasta płyta artystki wydana przez RCA Records w Ameryce i przez Capitol Records w Europie.
Autor: Andrzej Zugaj


Przejdź do:1983 | Przejdź do:Diana Ross | Przejdź do:Rythm&Blues |
Na okładce znalazła się panorama Bieszczad. Przednia strona okładki to zielona połonina. Na pierwszym planie lekko kołyszą się wysokie trawy, wśród których, po prawej stronie, ciągnie się szlak turystyczny. Szlak wije się do góry, a na nim co kilkanaście kroków widać grupki turystów podążających w dal. Po lewej stronie króluje zielony grzbiet połoniny, na którym można wyróżnić trzy wzniesienia. Najwyższy grzbiet opada na prawo. W oddali po prawej stronie widać kolejne, szaroniebieskie pasma górskie, które coraz słabiej odcinają się od bladoniebieskiego nieba. Wyżej na niebie kilka białych obłoków.Na tle nieba, na samej górze, widnieje czarny napis dużymi literami „Harcerska Operacja Bieszczady 40”. Po jego lewej stronie znalazło się logo Operacji, a po prawej logo wytwórni Muza Polskie Nagrania. Logo Operacji to cztery trójkąty ułożone tak, by wskazywały cztery strony świata. Trójkąty skierowane w górę i w dół to drzewa iglaste (choinki) a w lewo i prawo są biało-czerwone. W środku stylizowana czarna litera B. Pod napisem i logami umieszczono konturowy tytuł płyty „Bieszczadzki trakt”. Nazwy zespołów zapisano czarnymi literami na dole. „Wołosatki” znalazły się po lewej stronie, a „Grube Dudy” po prawej.

Wołosatki i Grube Dudy

Wołosatki to harcerski zespół wokalny, złożony w większości z harcerek, który został założony przez Kielecką Chorągiew ZHP w Wołosatem podczas „Operacji Bieszczady 40”. Nazwa zespołu pochodzi właśnie od nazwy miejscowości i potoku, który tamtędy płynie. Wołosatki istnieją i śpiewają do dziś, już nawet ciężko policzyć ile pokoleń harcerek, a później i harcerzy, przeszło przez zespół. Wokalistkom towarzyszy grupa instrumentalna, przez pewien czas znana pod nazwą „Grube Dudy”. Tak też zapisano na płycie „Bieszczadzki trakt” wydanej w 1982 roku.
Autor: Andrzej Zugaj


Przejdź do:piosenki ogniskowe | Przejdź do:piosenki turystyczne |

Kapitan Nemo

Kapitan Nemo to pseudonim Bogdana Gajkowskiego, wokalisty i kompozytora, którego największe dokonania przypadają na lata 80. XX wieku. Oprócz solowego projektu występował z zespołem Magiczna Maszyna, komponował też dla innych artystów, m.in. dla Izabeli Trojanowskiej. Po przerwie w latach 90. powrócił na scenę jako Kapitan Nemo. Ostatnia płyta została wydana w 2014 roku.

Płyta „Kapitan Nemo”to pierwszy album studyjny, nagrany trzy lata po singlu „Elektroniczna cywilizacja”/ „Po co mówić o tym?”. Gajkowski został wtedy uznany za prekursora synth-pop i new romantic w Polsce.

Autor: Andrzej Zugaj


Przejdź do:Kapitan Nemo | Przejdź do:polska muzyka |
Twarz na okładce, chociaż wypełnia niemal całą obwolutę, jest bardzo niewyraźna, rozmyta, jakby rozpikselowana. Rozpoznanie utrudniają nałożone na twarz kolory – są mocne a ich zestawienie wprowadza odrobinę niepokoju, przydaje okładce niejasności, odsyła w popularne w latach 70. XX wieku projekcje psychodeliczne. Głowa Izzy jest odchylona do tyłu, przez co wokalistka ma uniesiony podbródek. Twarz jest szczupła, ukazana z prawego półprofilu, powieki są prawdopodobnie półprzymknięte, a usta rozchylone. Prawa część twarzy jest czerwona, lewa żółta. Włosy są niezwykle ciemne, może czarne, może przechodzące w ciemny brąz. Z tyłu głowy roztacza się kolorowa jakby poświata - być może są to włosy, a być może jakaś aura. Ciemny brąz przechodzi w różne odcienie zieleni i żółci. Szyja Izzy jest niemal niewidoczna, podobnie jak ramiona, można się ich raczej domyślać. Sygnalizują je jedynie pasy kolorów, zielone i żółte smugi. Z prawej strony, na dole, znalazły się nazwa zespołu i tytuł płyty. Są umieszczone w czarnym prostokącie, podzielonym na dwie części białą, pionową linią. Po lewej stronie, w trzech wersach, jeden pod drugim, znalazła się nazwa Izzy and the Black Trees, w prawej części prostokąta, w czterech wersach, został zapisany tytuł płyty.

Izzy and the Black Trees

„Revolution Comes in Waves” to druga płyta w historii Izzy and the Black Trees. Druga i, przynajmniej na razie, zdecydowanie najważniejsza. W porównaniu z pierwszą, nagraną dwa lata wcześniej, muzyka jest znacznie ostrzejsza, mocniejsza, a płyta zyskała szerokie uznanie zarówno fanów, jak i branży muzycznej.

Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy


Przejdź do:acidpunk | Przejdź do:polska muzyka |
  • Przejdź do poprzedniej strony← Poprzednie
  • Przejdź do strony numer: 1
  • …
  • Przejdź do strony numer: 25
  • Przejdź do strony numer: 26
  • Przejdź do strony numer: 27
  • Przejdź do strony numer: 28
  • Przejdź do strony numer: 29
  • Przejdź do strony numer: 30
  • Przejdź do strony numer: 31
  • …
  • Przejdź do strony numer: 53
  • Przejdź do następnej stronyNastępne →

Fundacja kultury bez barier

Adres do korespondencji

ul. Batalionów Chłopskich 76/70
01-308 Warszawa


– Przejdź do strony Rock AD Roll na Facebooku. Otwiera się w nowym oknie
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Zadanie publiczne sfinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego



Mazowsze serce polski
  • Mapa Strony
  • Polityka prywatności
  • RODO
  • Deklaracja dostępności

© 2026 Fundacja Kultury bez Barier. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.