Sanah
Dwoje ludzieńków
2025 rok
„Dwoje ludzieńków” to jakby kontynuacja poprzedniej płyty „Sanah śpiewa poezyję” z 2022 roku. Jakby, ponieważ są zarówno podobieństwa, jak i różnice. Najważniejsze, oczywiste podobieństwo to fakt, że artystka mierzy się ponownie z wierszami, które weszły do kanonu polskiej poezji; weszły tak bardzo, że, często niestety, stały się tekstami obowiązkowej lektury szkolnej. Mamy więc między innymi Leśmiana, Baczyńskiego, Miłosza, Poświatowską, Pawlikowską-Jasnorzewską, Konopnicką i Różewicza. A podstawowa różnica to obecność innych artystów, którzy razem z Sanah współinterpretują polską poezję.
Płyta ma kilka wersji, jest wydanie na CD, na winylu i dwupłytowe na winylu, które jest wzbogacone o dodatkowe utwory w wersji koncertowej. Każda z tych wersji ma nieco inną oprawę graficzną. W wersji podstawowej na CD okładka płyty zawiera portretowe zdjęcie artystki. Sanah zajmuje całą okładkę, patrzy wprost w obiektyw. Trudno wyczytać z jej twarzy jakieś emocje, być może jest lekko zamyślona, może skupiona, uważna. Jest ubrana w żakiet, a może w marynarkę w brązową-beżowo pepitkę. Sanah ma rozpuszczone, brązowe lekko falujące włosy, w których nad lewym uchem tkwi wpięty bordowy kwiat. Tło jest charakterystyczne dla „zachwytów” piosenkarki – jest bogato zdobione wzorami. Wszystko jest utrzymane w bordowo-beżowej kolorystyce i sprawia wrażenie tapety, a może zawieszonego na ścianie dywanu.
w dolnym prawym rogu okładki (na wysokości lewego ramienia sanah) widnieje bordowy prostokąt ustawiony pionowo. Wewnątrz ma on białe obramowanie a w środku na górze napis Dwoje ludzieńków. Pod napisem znalazła się ilustracja przytulonej pary w kapeluszach zasłaniających ich twarze. Są w pozie jakby tanecznej, widoczni od ud w górę, kobieta półbokiem. Tancerze obejmują się, a ramę dokoła nich tworzy wijąca się roślina. pod spodem obrazka widnieje wyśrodkowany napis sanah śpiewa, pod nim znów wyśrodkowane kapitalikami POEZYJE. Jeszcze niżej umieszczono zaś, kojarzącą się z numeracją tomów wierszy informację, że jest to Tomik II. Także ten napis został wykonany kapitalikami, przy czym są one najmniejsze ze wszystkich.
Przy napisie, z obu stron, znalazły się drobne rysunki: sukienka, but, filiżanka, gałązki jakiegoś krzewu.
Płyta, czego można było się spodziewać, osadza polską poezję w popowych aranżacjach. Znowu jest więc mrugnięciem oka do młodszej publiczności, której prawdopodobnie łatwiej będzie w ten sposób „mierzyć się” z rodzimą klasyką. Piosenki są dobrze, lekko zaśpiewane i ciekawie zinstrumentalizowane – na płycie wyraźnie słychać prawdziwe instrumenty. I tylko trochę żal, że nie udało się w pełni wykorzystać obecności niektórych artystów i artystek… A mogło być jeszcze lepiej.
Autorzy: Karola i Roberto Więckowscy
Lista utworów:
- Eviva l’arte! (K. Przerwa-Tetmajer) z Krzysztofem Zalewskim
- Elegia o… [chłopcu polskim] (K. K. Baczyński) z Michałem Bajorem
- Kochałam pana (A. Osiecka) z Anną Marią Jopek
- Maj 1939 (Z. Ginczanka) z Melą Koteluk
- Piosenka (C. Miłosz) z Kubą Badachem
- Jesienią (M. Konopnicka) z PZLPiT „Mazowsze”
- Był bal (J. Kofta) z Natalią Szroeder
- Inwokacja (A. Mickiewicz) z Grzegorzem Skawińskim
- Ofelia (M. Pawlikowska-Jasnorzewska) z Katarzyną Nosowską
- Oczyszczenie (T. Różewicz) z Alicją Majewską
- Kiedy umrę kochanie (H. Poświatowska) z Kasią Kowalską
- Dwoje ludzieńków (B. Leśmian) z Soblem